Inhalt
Vorwort | Mundart und Sonstiges rund um Hollesse | Die Geschicht vum flieschende Robert | De Daumelutscher | De Friederisch | Dot Paulinschje | Die schwotze Bouwe | Die Geschicht vum Jägersmann unn em Hoas | De Hans guckt än die Loft
Vorwort
Auf dieser Seite sollen Geschichten in Linnhollesser-Dialekt und Mundart dargestellt werden. Die Geschichten sind lediglich für den eigenen Gebrauch bestimmt. Zum Teil handelt es sich Geschichten (z. B. vom Struwwelpeter), die in Linnhollesser-Dialekt übersetzt wurden. In diesem Zusammenhang wird hiermit klargestellt, dass in keinster Weise irgendwelche Eigentumsrechte der Autoren der Originalgeschichten verletzt werden sollen. Es geht hier lediglich um die Darstellung der Mundart.
Mundart und Sonstiges rund um Hollesse
Weitere Uznamen, Uzwödder, Geschehnisse usw. in Hollesser-Platt findet man auf einer weiteren Extra-Seite.
[Hier] kommt man zur Seite "Mundart und Sonstiges rund um Hollesse".
Die Geschicht vum flieschende Robert
Wän de Rih erunner braust,
un de Storm et Feld dorschsaust,
bleibt mer än der woarme Stobb,
nor de Robert nit, de Dropp !
Schnappt sich en Scherm un giht enaus,
u de Sauborn, dorsch doat Stormgebraus.
De Wänd, de is jetzt rischtisch schlämm,
erfaßt den Robert samt sein‘m Scherm,
e haot die Wolke schun erreicht,
un niemand hert’n, wänn e kreischt.
Iwwer‘m Draaseberg flejht schun de Hout,
den Robert verlässt weil ganz de Mout.
Doch werd de weirer fortgedruh,
wuhie,doat waaß kaa Minsch ze suh.
Quelle: Geschichte in Linhollesser Platt von Ursula Kremer, Vehlener Straße, Lindenholzhausen (2025)
Übersandt von Josef Friedrich, Lindenholzhausen - Nur für den eignen Gebrauch
De Daumelutscher
Schoschje dot die Mudder su,
sei schie brov und stell naut u.
Vor alle Dinge merk ders gout,
dou de Daume aus de Schnout.
Sonst kimmt de Schneirer met de Scheer
und leeft der ach noch hännerher.
De schneidt der beide Daume ob,
da stiehste do- du ormer Tropp.
E kann nit heern, wie soll‘s ach sei,
stoppt de Daume än de Schnowwel nei.
Off amol gieht die Kischedeer off,
de Schneirer kimt rän än dot Kabuff.
Et iss de Schneirer en konsequent Person,
det Schoschje- de krät ob de Lohn.
Met de Scheer giehts schnipp -schnipp schnapp,
und beide Daume, däj sän ob.
Off de Burm do spritzt et Blout,
mer stellt sich fer wie --wih dot dout.
Jetz stieht dot Schoschje do und flännt,
und hot ka Daume u de Händ.
Quelle: Geschichte in Linhollesser Platt von Josef Friedrich, Lindenholzhausen (2017) - Nur für den eignen Gebrauch
De Friederisch
De Friederisch de Friederisch,
dot wor en arge Wüterisch.
Mer kinnt den Kerl andauernd schluu,
dot muss eisch euch häj ach mol suu.
De hot ach Migge drangsaleert,
und dene die Flitschel demolert.
Zou Klaholz hot e Stujl gemocht,
iss Hund und Viel ach nogemocht.
Und schließlich hot de Bangert, muß isch sache,
ach noch det Gretje schwer verhache.
Zom Brunne läjf en klaane Hund,
schlappert det Wasser met seim Mund,
de Fritz schleicht sich u de Brunne enoff,
und peitscht da off den Pinscher droff.
e peitscht und tritt ach uhne Grund,
fer Schmerz do jault de orme Hund.
De Pinscher owwer greift en u,
und beißt dem biese Fritz äns Baa --äm nu.
De kreischt gor wie en Ochs um Spieß,
det Blout dot spritzt em aus de Fuiß.
Die Peitsch hot ihm de Hund geklaut,
domet er ihn nit mie verhaut.
Jetzt hot de Friederisch sei Fett,
met dem wie-e Baa deham äm Bett.
Und ach de Hausarzt noe m guckt,
däss er die bittre Arznei ach schluckt.
De Hund hockt um gedeckte Disch,
und frisst sich voll und dinkt bei sisch,
bei Sauborn, Woscht und Weck und Wei,
schiener kanns fern Hund nit sei.
Die Peitsch die dout er no dem Ässe,
da vorsichtshalwer nit vergässe.
Quelle: Geschichte in Linhollesser Platt von Josef Friedrich, Lindenholzhausen (2017) - Nur für den eignen Gebrauch
Dot Paulinschje
Dot Paulinschje wor alla zehaus,
die Ellern worn grod nit äm Haus.
Se hippt wie en Bär und danzt dorch die Stobb.
Hot lauder Flause än seim Kopp.
Und da su plötzlisch off em Kischedisch,
ei,dinkt doat sich wie schie un fei,
doat muß e trefflisch Spillzeuch sei
Eisch fing ans u, dot iss nit schlecht,
wies ach als emol die Mudder mescht.
Und hännerm Owe die Katze,
die schneire bedenklisch ehre Fratze.
Se drohe ach schun met de Pote,
dei Mudder hot’s der doch verbore.
Miau mio su schreie se do,
geb oacht, sonst brinnste lichterloh.
Dot Minsch dot hert die Katze nit,
och wänn se et nor gelosse het.
Dot Fixfeuer owwer brinnt wie Zunder,
do wäd dot Paulinschje erscht rischdisch munter.
Se springt wie en Danzbär hie un her,
als wän se ganz um Tramern wär.
Und Minz und Maunz die Katze,
die schneire bedenklische Fratze.
Ond drohe met de Pote,
die Mudder hot’s der doch verbore.
Miau,mio miau,mio,
werf’s fort,sonst brinnste lichterloh.
Und ach die Katze kreische,
et Paulinsche läßt sich nit erweische.
Dot Känd ,dot brinnt jetzt lichterloh,
Miau, mio, miau mio.
Paulinsch ower is um End,
mit Haut und Hoor ganz obgebrännt.
En restlich Äschehäfje noch dezou,
und ach dem Känd sei neue Schou.
Miau mio,miau mio,
ei wu worn die Ellern do.
Dene laafe jetzt die Träne runner,
bei suviel Schmäz et iss ka Wunner.
Quelle: Geschichte in Linhollesser Platt von Josef Friedrich, Lindenholzhausen (2017) - Nur für den eignen Gebrauch
Die schwotze Bouwe
Of em Hob ganz unscheneert,
iss en Schwotze Bou spazert.
Aus Ingst hot de e Scherm än de Hand,
un schützt sich fer em Sonnebrand.
Do kimmt de Seppel ugerannt
un schwingt e Funtje met de Hand.
De Kasper hot ach noch Proviant,
de hot en Brätzel än de Hand.
De klaaneSchorsch, de iss fit,
un bringt en Raaf zom Rolle met.
Se hun da nor dumm Zeusch gemocht,
un ach iwwer den Mohr ern Spott gemocht.
Do kimmt off amol de Niggelos bei,
un de hot e gruß schwotz Täntefass debei.
E knippt sich grod die Bäschjer vor,
wot stört euch da häj u dem Mohr.
Wot kann de orme Kerl defer,
däss e nit is su weiss wie ehr.
Die Bowe owwer die lache blus,
iwwer den heilische Niggelos.
Un ach iwwer den Klaane aus Afrika,
nor weil de Bou en Schwotze wor.
Do werd ganz will de heilische Mann,
unzejht dej Bouwe zou sich ran,
und päckt die Kerle äm Lumpepack,
u Orm und Baa u Hoor und Frack.
De Seppel, de Kasper un de Willi kreische pfui,
un lande kopfsiwwer än de schwotze Bruj.
De Niggelos hot se äns Täntefass geschmässe,
domit se fer en Spot hun büse müsse.
Un die Moral fu de Geschicht,
Spot iwwer annesforwische Mensche nit.
Quelle: Geschichte in Linhollesser Platt von Josef Friedrich, Lindenholzhausen (2017) - Nur für den eignen Gebrauch
Die Geschicht vum Jägersmann unn em Hoas
De Jäjer, de gieht dorsch die Wisse,
will heut emol e Häsje schäjße.
E hot sein grujne Zweter u,
un ach en Jack met Tasche dru.
Hot ach debei en riesisch Flint,
falls ihm woat fer die Büchse kimmt.
En Hos guckt aus de Hecke raus,
em stille lacht er den Jäjer aus.
Dem Jäjer wurd off amol dot Gewehr,
bei schwujler Hitze ach ganz schie schwer.
E let sich än die Wisse enänn,
de Hoas hot Unsinn än seim Hern.
De Jäjer, jo de schnoxst ganz fest,
do kimmt de Hoas eraus vum Näst.
E stibitzt dem Jäjer heimlich still.
die Flinte un ach noch sei Brill.
Dej Brill setzt off de klaane Hoas,
dej basst em prima off sei Nos.
Und leet da u dot gruß Gewehr,
und dot mißfällt dem Jäjer schwer.
De nimmt reißaus und ruft o Nut,
De Kanickel, bou de schäjßt misch dut.
Er schaft ‚s zom Bäntje noch met Mujh un Nut,
sonst wär de orme Kerl schun dut.
Springt äh in den Born, die Nut is gruß,
en Knall, do gieht die Flint ach los.
Des Jäjers Weib beim Kaffetränke,
säjt den Mann äns Bäntje sinke.
De Hoas schäjst der Fraa er Kaffetass,
fix aus de Hand, do wäd se nass.
Und newer dem Bäntje sitzt noch aner,
ich glab, dot iss dem Hoas sein Klaane.
Dem spritzt de Kaffee off sei Näsje droff,
drum springt de Klaa entsetzt da off.
Und hebt de Leffel und e schinnt,
dot gibt’s doch nit, de Kaffe brinnt.
Quelle: Geschichte in Linhollesser Platt von Josef Friedrich, Lindenholzhausen (2017) - Nur für den eignen Gebrauch
De Hans guckt än die Loft
Wänn det Hänsje än die Schul mascheert,
iss de immer faszineert.
Vum Himmel,wän die Schwalwe fleje,
un die weiße Wolke zejhe.
Guckt iwwerhaubt nit fer sich hie,
doat mescht er grundsetzlich nie.
Drum, dot was doch jedes Känd,
wäd de ach Hans Guck än die Luft genennt.
Of amol kimmt de Bello gerennt,
doch wot bassert da wirre um End.
Ruft en Fraa, Hensje, do kimmt en Hund,
schun gieht et off de Gass da rund.
Äm hoche Boche fläje se da,
Hund und Hans off die Plasterstaa.
Det annermol iss e wirre dumm,
do hippt e u de Emsbach rum.
Wirre guckt de enoff nom Himmel,
än dem Bach iss e Fischgewimmel.
Do is et bassert, det Hänsje mecht,
en gruße Boche wie en Hecht.
Däj Fisch, däj hun die Platt gebotzt,
däj Fisch, däj gucke ganz verdotzt.
Doch zoam Glick, der Angler zwaa,
hinke en u die Angel daa.
Hunn den Hans da noch erwischt,
und Puddelnass aus em Bach gefischt.
Schwer plameert iss e, un ganz verdattert,
es freert en un ver Käl e schnaddert.
Niemand dalt des Schicksal Leid,
vun nun an bäs än Ewischkeit.
Quelle: Geschichte in Linhollesser Platt von Josef Friedrich, Lindenholzhausen (2017) - Nur für den eignen Gebrauch